seralini-gmoseralini-faktydlazdrowia-plProfesor Gilles-Eric Séralini i jego zespół odpowiedzieli na list A. Wallace Hayes’a, redaktora naczelnego Food and Chemical Toxicology (FCT), w którym informował on Profesora, że zamierza wycofać jego badania na temat kukurydzy NK603 i Roundup.

Link do listu A. Wallace Hayes’a adresowanego do profesora Gilles-Eric Séraliniego: List do prof. Seraliniego od A. Wallace Hayes (wersja polska i anglojęzyczna).

Odpowiedź prof. GE Seraliniego i jego współpracowników skierowana do A. Wallace Hayes’a, redaktora Food and Chemical Toxicology:

28 listopada 2013 r.

My, autorzy opublikowanej w FCT ponad rok temu pracy o wpływie Roundup i produktów GMO odpornych na Roundup (Séralini i in., 2012), eksperci, którym udało się udowodnić swoje racje krytykom w tymże czasopiśmie (Séralini et al., 2013 ), nie uznajemy za naukowo uzasadnioną toczącą się debatę na temat niejednoznaczności wyników naszego badania wynikającej z faktu liczby wykorzystanych szczurów, bądź ich gatunku. Obstajemy przy naszych wnioskach. Zdołaliśmy już opublikować kilka uzasadnień przeciwko tak samo brzmiącym słowom krytyki na łamach Państwa czasopisma, które dotąd nie doczekały się odpowiedzi (Séralini i in., 2013).

Szczep szczurów

Ten sam szczep jest używany przez Narodowy Program Toksykologiczny w USA (ang. US National Toxicology Program) do badania rakotwórczości i przewlekłej toksyczności substancji chemicznych (King-Herbert et al., 2010). Szczury Sprague Dawley są rutynowo stosowane w tego typu badaniach nad toksycznością i nad czynnikami wywołującymi nowotwory, włączając w to 90-dniowe badania prowadzone przez Monsanto w ramach uzyskania zatwierdzenia kukurydzy NK603 i innych upraw GM (Sprague Dawley nie pochodziły z Harlan, ale z Charles-River) (Hammond i in., 2004;.. Hammond i in.., 2006a;. Hammond i in., 2006b).

Krótkie, pobieżne i wciąż wstępne przejrzenie publikacji w recenzowanych czasopismach ujawniły, że szczury Sprague Dawley wykorzystano w 36-miesięcznych badaniach (Voss i in., 2005) oraz w badaniach 24-miesięcznych (Hack i in., 1995) (Minardi et al. 2002), (Klimisch et al. 1997), (Gamez et al. 2007). Niektóre z wyników tych badań zostały opublikowane w Food and Chemical Toxicology.

Liczba szczurów, Wytyczne OECD

Wytyczne Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju – OECD (408 w badaniu dziewięćdziesięciodniowym, 452 w badaniu nad toksycznością przewlekłą i 453 w połączonym badaniu nad rakotwórczością / toksycznością przewleką) zawsze wymagały po 20 zwierząt w grupie (zarówno w 1981, jak i 2009 r.), choć pomiary parametrów biochemicznych można przeprowadzić na 10 szczurach, jak to wykazano. Nie przeprowadziliśmy badań nad rakotwórczością, które nie zostałyby zatwierdzone w pierwszej kolejności, lecz długotrwałe, nieprzerwane, pełne badanie. 10 szczurów to wystarczająca liczba do tego celu na poziomie biochemicznym, zgodnie z normami, i mamy zmierzoną dokładnie taką liczbę parametrów! Zaburzenia hormonów płciowych lub innych parametrów są wystarczająco ewidentne same w sobie, aby w naszym przypadku dokonać interpretacji poważnych konsekwencji widocznych po upływie roku. Metoda statystyczna OPLS-DA, którą opublikowaliśmy, jest jedną z najlepszych przystosowanych do tego celu. W przypadku guzów i zgonów, liczba guzów przypadająca na zwierzę i kolejność muszą być brane pod uwagę. Wszelkie symptomy powinny być traktowane jako ważne podczas określania rzeczywistego ryzyka. Samo Monsanto dokonało pomiarów tylko u 10 szczurów tego samego szczepu na grupę 20, aby dojść do wniosku, że ta sama kukurydza GM była bezpieczna po 3 miesiącach (Hammond i in., 2004).

Analiza statystyczna nie powinna być najpierw wykonywana na danych historycznych, porównanie jest wtedy zafałszowane, a co za tym idzie, 50 szczurów w grupie jest zbyteczne.

Korzystanie z danych historycznych fałszuje oceny ryzyka zdrowotnego, ponieważ ich pokarm jest zanieczyszczony dibenzo-p-dioksyną i dibenzofuranami (Schecter i in., 1996), rtęcią (Weiss i in., 2005), kadmem i chromem oraz innymi metalami ciężkimi, w dawkach, które doprowadziły do zmian ekspresji genowej wątroby i płuc u myszy oraz do rozregulowania procesów analizy genomu (Kozul i in., 2008). Zawierały również pestycydy lub plastyfikatory wydzielane przez klatki lub pochodzące ze źródeł wody (Howdeshell et al. 2003). Ponadto, dane historyczne pochodzą od szczurów potencjalnie karmionych GMO, pewne rodzaje pokarmu zwierząt na świecie na to wskazują. Wszystko to odpowiada poziomom skażeń, których efekty wykryliśmy u naszych badanych szczurów, porównując je do odpowiednich grup kontrolnych.

2-letnie historyczne dane dotyczące gruczolakowłókniaka sutka u samic SD z Charles River pokazują, że jego współczynnik wahał się od 13% do 62% (Giknis, 2004). Obserwujemy o wiele mniej u naszych grup kontrolnych, dających rzeczywisty obraz, a o wiele więcej u szczurów testowanych. To sprawia, że nasze wyniki są znaczące, jak w przypadku obserwowanych zgonów.

Podwójne standardy

Faktyczna analiza porównawcza procesu karmienia szczurów przez Zespół Séraliniego i Monsanto wyraźnie pokazuje, że jeśli badania Séraliniego uważane są za niewystarczające do wykazania szkód, to logiczne wydaje się, że taki sam los powinien spotkać badania Monsanto nad bezpieczeństwem. Zasadniczo, wszystkie poprzednie badania ujawniające negatywne skutki upraw GMO były traktowane przez organy regulacyjne z postawą: tylko badania wykazujące negatywne skutki poddawane są rygorystycznej ocenie pod kątem użytych w nich metod doświadczalnych i statystycznych, podczas gdy te przedstawiające dowody na bezpieczeństwo przyjmowane są bez kwestionowania. Wszystkie badania, które nie wykazały niekorzystnych zmian zostały przyjęte jako dowód na bezpieczeństwo, pomimo oczywistych (ale uznanych za nieistotne) braków w ich metodologii.

Recenzja dokonana przez (Snella i in., 2012) ilustruje ten problem. W abstrakcie autorzy piszą: „Wyniki wszystkich 24 badań [zweryfikowanych] nie wykazują żadnych zagrożeń dla zdrowia […]” – akceptując wszystkie te wyniki a priori. Jednakże podczas swojej ewaluacji autorzy odnajdują liczne wady, podobne lub poważniejsze niż te dotyczące badania zespołu Séraliniego. Na przykład, z 24 badań, które oceniali, 16 (67% wszystkich badań) nie wspominało o użyciu jako grupy kontrolnej izogenicznej linii rodowej (co zinterpretowano jako brak tego faktu), wiele opisuje metody jedynie ogólnie, a według recenzentów miały wiele innych braków.

FCT powinno unieważnić badania Hammonda i in. dotyczące kukurydzy odpornej na Roundup, opublikowane w celu uzyskania zezwolenia przez Monsanto, ze wszystkich wymienionych powyżej powodów, lub uznać, że każde z prezentowanych badań jest częścią debaty naukowej.

Materiały:

  • Gamez, R., Noa, M., Mas, R., Mendoza, N., Pardo, B., Menendez, R., Perez, Y., Gonzalez, R.M., Gutierrez, A., Marrero, G., Goicochea, E., Garcia, H., Curveco, D., 2007. Long-term carcinogenicity of D-003, a mixture of high molecular weight acids from sugarcane wax, in Sprague Dawley rats: a 24 months study. Food Chem Toxicol 45, 2352-2358.
  • Giknis, M.L.A.a.C., C.B., 2004. Charles River Laboratories. Compilation of spontaneous neoplastic lesions and survival in Crl:CD (SD) rats from control groups.
  • Hack, R., Ebert, E., Leist, K.H., 1995. Chronic toxicity and carcinogenicity studies with the insecticide endosulfan in rats and mice. Food Chem Toxicol 33, 941-950.
  • Hammond, B., Dudek, R., Lemen, J., Nemeth, M., 2004. Results of a 13 week safety assurance study with rats fed grain from glyphosate tolerant corn. Food Chem Toxicol 42, 1003-1014.
  • Hammond, B., Lemen, J., Dudek, R., Ward, D., Jiang, C., Nemeth, M., Burns, J., 2006a. Results of a 90-day safety assurance study with rats fed grain from corn rootworm-protected corn. Food Chem Toxicol 44, 147-160.
  • Hammond, B.G., Dudek, R., Lemen, J.K., Nemeth, M.A., 2006b. Results of a 90-day safety assurance study with rats fed grain from corn borer-protected corn. Food Chem Toxicol 44, 1092-1099.
  • Howdeshell, K.L., Peterman, P.H., Judy, B.M., Taylor, J.A., Orazio, C.E., Ruhlen, R.L., Vom Saal, F.S., Welshons, W.V., 2003. Bisphenol A is released from used polycarbonate animal cages into water at room temperature. Environ Health Perspect 111, 1180-1187.
  • King-Herbert, A.P., Sills, R.C., Bucher, J.R., 2010. Commentary: update on animal models for NTP studies. Toxicol Pathol 38, 180-181.
  • Klimisch, H.J., Deckardt, K., Gembardt, C., Hildebrand, B., Kuttler, K., Roe, F.J., 1997. Long-term inhalation toxicity of N-vinylpyrrolidone-2 vapours. Studies in rats. Food Chem Toxicol 35, 1041-1060.
  • Kozul, C.D., Nomikos, A.P., Hampton, T.H., Warnke, L.A., Gosse, J.A., Davey, J.C., Thorpe, J.E., Jackson, B.P., Ihnat, M.A., Hamilton, J.W., 2008. Laboratory diet profoundly alters gene expression and confounds genomic analysis in mouse liver and lung. Chem Biol Interact 173, 129-140.
  • Minardi, F., Belpoggi, F., Soffritti, M., Ciliberti, A., Lauriola, M., Cattin, E., Maltoni, C., 2002. Results of long-term carcinogenicity bioassay on vinyl acetate monomer in Sprague-Dawley rats. Ann N Y Acad Sci 982, 106-122.
  • Séralini, G.E., Clair, E., Mesnage, R. Gress, S., Defarge, N. Malatesta, M. Hennequin, D. Spiroux de Vendômois, J. (2012) Long term toxicity of a Roundup herbicide and a Roundup-tolerant genetically modified maize. Food and Chem. Tox. 50:4221-4231
  • Séralini, G.E., Mesnage, R., Defarge, N., Gress, S., Hennequin, D., Clair, E., Malatesta, M., Spiroux de Vendômois, J. (2013) Answers to critics: why there is a long term toxicity due to NK603 Roundup-tolerant genetically modified maize and to a Roundup herbicide. Food and Chem. Tox. 53:461-468
  • Schecter, A.J., Olson, J., Papke, O., 1996. Exposure of laboratory animals to polychlorinated dibenzodioxins and polychlorinated dibenzofurans from commerical rodent chow. Chemosphere 32, 501-508.
  • Snell, C., Bernheim, A., Berge, J.B., Kuntz, M., Pascal, G., Paris, A., Ricroch, A.E., 2012. Assessment of the health impact of GM plant diets in long-term and multigenerational animal feeding trials: a literature review. Food Chem Toxicol 50, 1134-1148.
  • Voss, C., Zerban, H., Bannasch, P., Berger, M.R., 2005. Lifelong exposure to di-(2-ethylhexyl)-phthalate induces tumors in liver and testes of Sprague-Dawley rats. Toxicology 206, 359-371.
  • Weiss, B., Stern, S., Cernichiari, E., Gelein, R., 2005. Methylmercury contamination of laboratory animal diets. Environ Health Perspect 113, 1120-1122.

Źródło:
http://gmoseralini.org/professor-seralini-replies-to-fct-journal-over-study-retraction/